Hatırlıymışım Aslında

Özlemeyi bilirmişim aslında

Ve ne de iyi edermişim

Keşke daha özlemiyorken

Bu yeteneğimi fark etseymişim

İleride özleyeceğimi bilseymişim

Hareketlerimi gözden geçirirmişim

Kime ne kadar değer vereceğimi

Önceden bilseymişim

Kimi seveceğimi

Kimden nefret edeceğimi

Kış soğuğunda yağan lapa lapa karı

Her tanesi beyazın bir ayrı siması

Hiç özlemeyeceğimi

Unutulmazdır oradaki çığlıklar

Ki halen kulağımda çınlarlar

Çığlıkları bir tek hatırlayacağımı

Hatta bazen hatırlamayacağımı

Yazın çamların arasında gezinen

Uğur böceklerini

Siyah beneklerinin bile

Bana içten gülümsediğini

Gördüğüm tek samimi siyah benekleri

Özlemezmişim

Boğazın kokusunu

Unutamazmışım

İşte o yüzden özlemezmişim

Zaten benimmiş gibi hissedermişim

Ben ölürsem o da benimle ölür

Bu dünyada ne varsa

Kaybetmezmişim

Beni ben yapanı özlemezmişim meğer

Ne büyük hatırmış da farkında değilmişim

Sevdiğimi özlemezmişim

Sevdiğimi düşündüğüm anı

Özlermişim

Ben de zaten

O yanımda değilken düşünür

Yanımdayken şımarırım hep

Onu yanımdayken düşünmezmişim

Yani özlediğim benmişim

E biraz da bencilmişim

Başkalarını düşünürken kendimi özlermişim

Yani diyeceğim

Hatırlıymışım aslında

Başkasını düşünemezsem kendimi özlemden mahrum edermişim

Başkasını düşünmeye kendimi şartlayacak kadar

Yani diyeceğim

Vefalıymışım

Hatırlıymışım aslında

Ancak yeni fark etmişim

Özlem ne güzel şeymiş de

Ben gizliden gizliye

Kendimden saklar imişim